Her zaman hüzünlü ya da üzgün biri değilimdir. Aksine oldukça neşeli ve bolca konuşan:) çokca gülen bir insan derler benim için. Galiba çoğu zaman fazla içime atıyorum ve onu boşaltacak bir yer arıyorum..orası da burası oluyor sanırım..
İnsan bazan kendisiyle başbaşa kalmak ister ,sessizlik arar, biraz kendi kendisiyle konuşmak ister..işte öyle zamanlarda koşup buraya geliyorum.iyi de yapıyorum sanırım.
Çalışmalarım nedeniyle oldukça yoğun günler yaşıyorum şu ara. elimde okuyup çalışmam hatta özümseyip hatmetmem:) gereken bir yığın kitap ders notu bolca makale varken gözüm zaman zaman şiire kayıyor ya..ahh işte ahhh işteeeeeeeeee..biraz olsun nefes alacak zaman bu an. bir kaç şiirden dizeler, bir kaç güzel öykü, bir kaç güzel müzik parçasıyla sanki yaşadığımı hissediyorum.. bu koşuşturmacalarım ne zaman bitecek diye oturup kara kara düşünmeye bile zamanım olmuyor genellikle. ev aile çoluk çocuk derdinden çok hedeflere yönelmiş bir ben buluyorum karşımda. fazla ciddiye alıyorum sanırım yapmak istediğim şeyleri..hatta bazan gereğinden fazla diyorum.. ama olsun,seviyorum..hem şikayet ediyorum bazan:) hem de açıkçası vazgeçemiyorum..geçmek de istemiyorum..
bir süredir yine yoktum ama bu sefer gerçekten yoktum..az önce şehir dışından dönüp de mailllerime bakmak için bilgisayarın başına geçince bloğuma bakmadığım aklıma geldi , bir de buraya bir kaç satır ekleyeyim dedim. yine uykulu ve yine yorgunum evet. bu yorgunluk yol yorgunluğu fakat:) evime kavuşmamın sevinci sildi süpürdü sanki herşeyi.. güzel evet evde olmak çok güzel gerçekten..
sayfamda hüzünlü şeyler olmasın diye özel bir çaba göstermeyeceğim. sadece ne hissediyorsam onu paylaşmaya devam edeceğim yine. çünkü çoğu zaman tek kendim olduğum yer burası oluyor..kendim olduğum yani olduğu gibi kendimi tüm çıplaklığı ile yansıtabildiğim tek yer.. diğer zamanlarda bakıyorsunuz bir anne oluyorum..bakıyorsunuz bir eş.. bakıyorsunuz bir hoca..bir doktora öğrencisi. evlat, kardeş.. ama hiç biri tek başına ben olmuyorum bunlardan.. anne olduğunda sadece çocuğun için bir şeyler düşünüyor ve kendi hissettiklerin hayallerin yapmak istediklerin geri plana itiliyor.. ya da eş olduğunda eşin ve ailen için ne gerekiyorsa o öncelikli oluyor.. çalışmalar sözkonusu olduğunda hiç birşeyin önemi kalmıyor ve deli gibi çalışıyorsun.. ama bunların her biri ayrı ayrı ele alındığında ben değilim.. ben bu parçaların hepsinin bütününden daha fazla bir şeyim yani:))) hayallerim var..gelecek için hedeflerim.. kenara ittiğim duygularım var.. dışarıya yansıtmadığım.. bazan içimden ağlamak geldiğinde bile gülerek onu maskelediğim.. ağladığımda neden ağlıyorsun denildiğinde gözüme birşey kaçtı ya da soğan doğradım ondan oldu dediğim:) işte böyle.. geldim.. birkaç satırla hem sizlere hem de aslında kendime merhaba demek istedim.. :))
merhaba..
beni okuyan arkadaşım sana da merhaba..
ben yokken en son tomurcuk halinde bıraktığım saksıdaki sarmaşık gülüm.. sana da merhaba:) gülüm açmış:)) kendim dikmiştim fidesini..zordu tutması, en son iki kuruyan gülü bir araya getirip bir saksıda birleştirmiş ve yeniden dikmiştim.. tutmuş..hatta tomurcuklar açmıştı..ama her seferinde önceki tomurcuklar açamadan kuruyordu... olmuycak herhalde açamayacak diye üzülürken bugün gelir gelmez ilk ona baktım..açmış:) pempe bir gül vardı üzerinde minicik.. diğer dallardan da kırmızı tomurcuklar gördüm.. benim gibi karmaşık bir çiçek oldu.. bir dalından pembe bir dalından kırmızı açacak:)) benim de sağım solum belli olmaz zaten:)))) bu çiçek de bana benzedi..
:)
