Bu kadar zamandır yaşamımda pek bir şey değişmemiş. düşünüyorum da ömrüm çalışmakla didinmekle geçiyor diyorum ..tatil geldi bitti bitiyor ..küçücük deniz kaçamakları yakınlarda girebileceğimiz sahillere kaçışlar..nefsimizi köreltiyoruz sanki habire.. öyle bir tatil istiyorum ki..deniz kokuyor burnuma sanki.. denizin o dalga sesini, o iyot kokusunu o yakamozları görüyor, duyuyor, kokluyorum..hepsi hayali!!!:))) çıldırıyorum sanırım.. yok yok daha zamanı var..daha değil. :)
insan bazan kaçıp uzaklara gitmek ister..hani sevdiklerinden ya da onu sevenlerden uzaklaşma isteği değildir bu. yalnız başına olma kalma isteği belki de.. ya da kendi başına biraz kendi kendini yaşama vce kendini dinleme isteği belki de. tazelenip yeniden dönmek için bir fırsat belki de bu. bilmiyorum ama böyle bir şey arzuluyorum sanki. şöyle diyorum ıssız bir ada ya da ıssız bir dağ külübesine gitsem.. orda münzeviler gibi kendime dönsem. kendime kapansam.. hiç bir şey düşünmesem.. kafamın içinde hiç beni zorlayan bir şey olmasa..hayat telaşelerinin tümünden uzak. tek derdim hani akşam ne yiyecem kaygısı olsa..onu da düşen hindistan cevizleri ya da durun daha fazlasını yapamam çantamdan çıkarıp bisküvi falan yesem:) avlanamam ki canım yani.. o kadar becerikli değilim.. biraz orda hile yaptım tamam katılıyorum ama bozmayın yaw hayalimi.. nerde kalmıştık..hımmm evet ıssız bir sahil ya da bir dağ kulübesinde herkesten ve herşeyden uzak.. orda anneeeeeeeeeee , hanımmmmmmmmmm, hocammmmmmmmmm, kızımmmmmmmmmmmmm vs gibi sesler olmasın (bir süreliğine çok değil)..sadece kuşların cıvıltıları, dalgaların sesi..belki cırcır böceklerinin sesleri.. onlar olsun.. yanan ateşin çıkardığı o ses.. çıtır çıtır yanan odunların sesi mesela.. bencil miyim? sevdiklerimden uzakta olma ve kafa dinleme isteği bir bencillik mi? bakın şimdi kendimi suçlu hissettim.. hayır yaw küçücük bir zaman diliminde o kadarcık bir özgürlük hakkım olmalı değil mi? bırakın beni içseslerim.. kendimi suçlu hissettirmeyin şimdi.. sadece bu bir hayal ve ben gerçekten kendimi artık çok bunalmış hissediyorum.. bazan bu kadar yoğunluk arasında kendimi kanatları kırılmış bir kuş gibi hissediyorum.. öyle sıkı zincirlerle bağlanmış bir kürek mahkumu gibi.. hababam kürek çekiyorum ama nereye gittiğimi bile görmüyorum..ya da neden bu kürekleri çekmek zorunda olduğumu dahi söylemiyorlar sanki bana..
insanlar yani diğer insanlar da böyle hissederler mi acaba zaman zaman? şimdi bunu kalkıp birine söylesem bana mutsuz musun? ne o bişiy mi var derler? ya da anlamazlar bile.. sevdiklerimden kaçmaya çalıştığımı düşünür ve beni ayıplarlar..oysa ki bu öyle bir şey değil.. bu özgür olma isteği sadece. günlük sorumluluklardan ve rollerimizden sıyrılıp azıcık bir nefes alma isteği.. çok mu şey istiyorum??? bence değil..
